/Heads-up

Heads-up

Op mijn negentiende kocht ik een peperdure Audio-Technica hoofdtelefoon. Hij kostte ongeveer Æ’ 200,00 (ja: tweehonderd gulden) en dat was eind jaren ’70 een bak geld. Een zogenaamde audiofiele hoofdtelefoon. En wat heb ik daar een plezier van gehad zeg! Als audiofiel in ontwikkeling vond ik dat – binnen het gestelde budget – wel de top. Je had ook nog Micro Seiki hoofdtelefoons (en prachtige draaitafels!) die in de toen geldende competitie zaten maar die Audio-Technica sprak me het meest aan. Bij Raf Hifi in de Rijnstraat in Amsterdam kon je toen al lekker luisteren naar spullen waar je een oogje op had. Ik heb best nog veel moeite moeten doen om het type terug te vinden maar met wat creatief Googelen is het toch gelukt, hier is-ie:

Het bijgeleverde kastje – de adaptor, die nodig was om de hoofdtelefoon van spanning te voorzien – maakte de aanschaf nog fascinerender in een tijdperk dat meer vooral méér was. Hoe meer kastjes, hoe mooier de installatie (denk aan toevoegingen als een Equalizer(!), ook al moest ik daar zelf niks van hebben omdat het niet ‘puristisch’ was).

Aan het begin van deze liefhebberij stond er een Dual pick-up op mijn zolderkamer, zo eentje met een ingebouwde versterker en bijbehorende speakers. Die met die beruchte gammele DIN-stekkertjes verbonden waren. Met mijn schoolvrienden Dolf en Frank wisselde ik artiesten en bijbehorende titels van albums uit. Het ging toen vooral om Supertramp, Genesis en Queen. Doordat we elkaar beïnvloedden kwam daar al gauw van alles bij, zoals Roxy Music, Gino Vannelli, Kraftwerk en Tangerine Dream en zo veel meer. De pick-up, die prima geluid leverde, bleek nog veel meer in huis te hebben na de aanschaf van een – toen te boek staand als geweldig klinkende – Jamo speakers. Elegante speakers in zwart met een zilver randje langs een zwart doek. Ik kocht er chroomstalen speakerstandaards bij die in hoogte verstelbaar waren en was de koning te rijk. Mijn ouders zullen dat hoofdschuddend gadegeslagen hebben, niet in de laatste plaats omdat het aantal elpees dat naar de zolder werd getransporteerd, gestaag groeide. Natuurlijk blonk mijn vader uit in het zich ergeren, vooral toen ik met steeds grotere frequentie het volume opschroefde. Uiteindelijk maakte hij een schakelaartje buiten de meterkast waarmee hij de stroomgroep van de zolder heel makkelijk uit kon zetten!